Voor een ieder met ook maar een iota aan historisch besef zal het gedweep van veel Italianen met Mussolini op zijn zachtst gezegd curieus overkomen. Met veel trots wijzen de touroperators op gebouwen waar fier het hoofd van Il Duce nog op pronkt, of op de vele gebouwen die hij tijdens zijn regeerperiode heeft laten bouwen. Op verschillende plekken in de stad zijn de fasces verwijderd, maar klaarblijkelijk met zo een tegenzin dat men de omtrekken daarvan nog duidelijk kan waarnemen. Zelfs op de verschillende antiekmarkten tref je nog genoeg bustes, medailles of andere zaken aan met Il Duce erop.
Een tijdje terug was ik op een prachtige, grote zondagse antiekmarkt in Aachen, Duitsland. Ik heb een enorme passie voor geschiedenis en alles wat historisch is. Ik ben met name gefascineerd door Nazi-Duitsland. Mijn familie noemt het geobsedeerd, aangezien ik kasten vol boeken heb over deze periode en ik een verzamelaar ben van Nazi-memorabilia. Niet zozeer de oorlogshandelingen vind ik interessant, maar ik ben meer geïnteresseerd in het menselijke aspect. Hoe komt het dat zo een ontwikkeld volk als de Duitsers blindelings achter Hitler aanliep? Hoe kan een huisvader een bus Zyklon B leeggooien in een gaskamer, honderden Joden doden en dan fluitend terug gaan naar zijn gezin en met zijn zoontje op schoot met de konijntjes spelen? Het proces van Neurenberg. Het proces in Israel tegen Eichmann. De biografieën over Goering, Himmler, Heydrich. Ik heb ze allemaal keurig in de kast en heb ze verslonden. Men hoeft zich geen zorgen te maken. Er zit geen latente Nazi in mij en ik kijk ook niet uit naar een of andere opleving van het Nazisme. Met mijn geloofsovertuiging, de tint van mijn huid en mijn Joodse afkomst zou mijn carrière in een hernieuwde Nazi-staat een kort leven beschoren zijn. Daarnaast verafschuw ik totalitaire systemen.
Terug naar Aachen. Je zou denken dat Duitsland per uitstek de plek is om Nazi-memorabilia te vinden. Niet dus. Op de markt in Aachen kon je bijna alles vinden van de middeleeuwen tot 1930. Daarna een hele tijd niets. En dan kom je plots weer van alles tegen vanaf 1946. Nergens, maar dan ook nergens vind je iets van de Nazi-periode. Verboten! Nu zullen er ongetwijfeld wel ondergrondse bijeenkomsten zijn waar men van alles uit deze periode kan vinden, maar met mijn eerder genoemde kenmerken en eigenschappen denk ik niet dat ik daar gauw een uitnodiging voor in de bus zal vinden.
Italianen zal het dus om hun moverende redenen een salami wezen en ik word op de markt dus omringt door Il Duce. Tot mijn verbazing tref ik zelfs een Nazi-memorabilia aan. Een Ehrenkreuz der Deutschen Mutter, oftewel een Moederkruis. Hitler had soldaten en werkers nodig en deze medaille werd aan moeders gegeven die minimaal 4 kinderen eruit hadden geperst. Veel kinderen door moeders ter wereld gebracht zodat deze later door hem weer ter aarde konden worden gesteld. Oh ironie.
Hoe dan ook, Il Duce laat ik links liggen, maar deze medaille is toegevoegd aan mijn verzameling.