Het is een prachtig lied van Stef Bos. Wanneer je jong bent kan het naargeestig overkomen, maar wanneer je eenmaal in de herfst van je leven bent gekomen is het lied bitterzoet en raakt het de juiste snaar. Twee weken geleden moest ik aan de woorden van dit lied terugdenken. Via een wederzijdse vriend kwam ik weer in contact met Daniëlle, of Daantje zoals ik haar liefkozend noemde. Daantje en ik waren 35 jaar geleden in Nederland onderdeel van een groepje vrienden. We waren jong, vrij, vol energie en levenslust. We lachten met elkaar, huilden met elkaar en spraken tot in de vroege uurtjes over onze dromen en plannen. Ik hield van Daantje en koesterde haar als mijn zusje. Ze was vrolijk, warm en had een groot hart. Op een gegeven moment scheidde zich onze wegen. Daantje trad in het huwelijk en ik vertrok voor een lange periode naar het buitenland. Internet hadden we toen nog niet, laat staan social media. Als je contact met elkaar wilde hebben stuurde je een kaartje of pende je je verhaal neer op flinterdun, blauw postpapier, dat je in een envelop opstuurde om vervolgens weken te wachten op een antwoord.
Terug in Nederland slokte het leven mij op. Ik maakte carrière, had mooie en desastreuze relaties, ik reisde en had zin in het leven en was hoopvol omtrent mijn toekomst. Ik dacht nog vaak aan Daantje. Ik had een foto van haar die ik altijd op een speciale plek, binnen handbereik bewaarde.
Vele levens en jaren later woon ik nu aan de andere kant van de wereld in de tropen en ben ik inmiddels de herfst van mijn leven genaderd. Getrouwd, vader, ondernemer. Als ik in de spiegel kijk zie ik soms een vreemde man terugkijken met grijzend, uitdunnend haar. Ogen zonder glans, ondersteunt door wallen, en een lichaam met overgewicht en ouderdomskwalen. Een vermoeid man. Moe van mensen. Moe van het verdriet en de teleurstellingen van domme keuzes van zijn kinderen. Moe van het leven. Moe van het moe zijn. Een man die vroeger bij wijze van spreken drie dagen lang, blootsvoets door weer en wind zou lopen als hij wist dat er aan het einde van de tocht een passionele vrijpartij op hem wachtte, maar die nu vrijdagavond met zijn mooie vrouw naast hem op bed doodmoe ronkend in slaap valt terwijl er een straaltje speeksel uit een mondhoek op zijn kussen druipt.
Daantje en ik hebben elkaar vorige week na al die vervlogen jaren voor het eerst weer via video call gesproken. Zoals dat met goede vrienden gaat leek het alsof de jaren niet telden en alsof we al die tijd nog steeds dagelijks contact hadden gehad. Het leven is haar ook regelmatig ongenadig geweest. Gescheiden. Gezondheidsproblemen en andere vervelende situaties.
We spelen nog verstoppertje, maar niet meer op het plein
En de meesten zijn geworden wat ze toen niet wilden zijn
Zoals Stef Bos zingt is het leven dat Daantje en ik nu hebben niet het leven dat we in gedachten hadden toen we nog jong waren. Jong vol dromen en illusies. Waren het dwaze en naïve dromen die de jeugd eigen zijn? Is het leven nu alleen maar kommer en kwel? Nee, zeker niet. Ik heb mooie herinneringen, prachtige beelden in mijn hoofd en heb intense en bijzondere emoties in mij verankerd dankzij vele bijzondere ervaringen, momenten en ontmoetingen in mijn leven waaronder mijn tijd met Daantje. Of ze het nu waarderen of niet, ik mag kennis overdragen aan mijn kinderen en waar ik kan probeer ik anderen te helpen. Mijn huwelijksbootje vaart nog met bolle zeilen vol passie en liefde, menig vervaarlijke klip ontwijkend. En gelukkig heb ik nog oog voor de schoonheid en mooie dingen in het leven. Het flikkert, maar de vlam in mij is gelukkig niet gedoofd.
Stef Bos brengt het als volgt onder woorden:
En nu is het later
Ik ben vader van een dochter en een zoon
Zie de toekomst door hun ogen
Waanzin, schoonheid, oorlog
In de wereld waar wij wonen
Maar ik blijf geloven
Heb nog steeds mijn dromen niet verraden
Niet verkankerd, wel veranderd, door de jaren
Heb later losgelaten
Leef alleen nog hier ... en nu
Want later is nu
Later is nu
Dit is nu later als je groot bent
En het leven wordt steeds mooier
(Stef Bos-Is dit nu later?)
Mooier had ik het niet kunnen verwoorden.