De kunst van het nietsdoen. De Italianen hebben het vermogen om niets te kunnen doen tot een kunst verheven. En wat een kunst is het! Hiermee wordt niet bedoeld het doelloos rondhangen op de hoeken van straten omdat iemand lui is of anderszins lamlendig. Integendeel. Het is het nietsdoen na gedane arbeid of na de verrichting van een taak. Zonder schuldgevoel kan men uren op een terrasje zitten of tegen een muurtje hangen. Genietend van een kopje koffie of een glas wijn en van het vrouwelijk schoon dat voorbij komt. Alleen al het aanschouwen van deze kunstenaars van het nietsdoen heeft een rustgevende uitwerking op me.
Thuis is het beoefenen van de kunst van het nietsdoen een nagenoeg onmogelijke taak. Ik heb weliswaar in mijn huis een prachtige bibliotheek voorzien van duizenden boeken, antiek en andere snuisterijen waar ik mijzelf kan terugtrekken. Echter is het vrijwel onmogelijk om mijzelf daar volledig te kunnen ontspannen en mij te laven aan het nietsdoen. Drie puberende kinderen die met de regelmaat van de klok schreeuwend door het huis rennen om elkaar met alles wat voorhanden is de schedelpan in te willen slaan. Rashida die altijd wel creatief is in het bedenken van een taak. Of anderzijds mijn eigen OCD die mij dwingt om een of ander klusje op te pakken.
Hier in Rome kom ik volledig tot rust. Boven op de Palatijnse heuvel. Op een bankje in het Forum Romanum. Of op een van de honderden terrasjes in de kleine straatjes van Trastevere. Zittend en drinkend zonder schuldgevoel of een gevoel van haast. De honderden gedachten en emoties die normaal gesproken als een kolkende rivier in mijn hoofd heen en weer stromen zijn geworden tot een rustig kabbelend beekje. Ik voel zelfs weer inspiratie om te schrijven.
Ik zit in de trein naar Florence. Landerijen schieten aan mijn oog voorbij. Hier en daar een ruïne. Ik zit in een heerlijke leren stoel en laat me meevoeren door het ritmische geluid van de trein en het ruizen van de wind. Rust in mijn hoofd en ik voel me ontspannen. Ik doe niets. Helemaal niets. Ik voel me een kunstenaar, een kunstenaar van het grote Niets.