Een opmerkelijk bericht op Facebook. Volgens een studie zou het hebben van dochters de levensverwachting van vaders verlengen. Ik ben de laatste die zomaar geloof hecht aan berichtjes op Facebook, maar het stukje zette me wel aan het denken. De relatie vader-dochter is inderdaad een bijzondere, maar of ik dankzij mijn dochter Haganah een paar jaren aan mijn leven kan toevoegen betwijfel ik ten zeerste. Sterker nog, ik denk dat Haganah mij juist vroegtijdig zal laten afglijden in mijn graf. Begrijp mij niet verkeerd, de band met Haganah is bijzonder. De eerste pak-en-beet 10 jaren van haar leven, hebben Haganah en ik met ons tweetjes doorgebracht. Ik was vader en moeder. Geen sinecure. Het heeft wel een extra dimensie toegevoegd aan de eerder genoemde bijzondere vader-dochter band.
De belangrijkste gave die je als vader van een dochter moet hebben is het vermogen om je verwachtingen te kunnen bijstellen.
Het begon al toen Haganah een baby was. In mijn zoektocht ‘hoe een goede vader te zijn’ had ik mijzelf door meters boeken heen geworsteld. Daaruit had ik onder andere geleerd dat het spelen van klassieke muziek goed is voor de ontwikkeling van een kind. Dus terwijl Haganah in mijn armen lag te lurken aan een papfles, werd de kamer gevuld door Mozart, Händel en Vivaldi. Ik kocht zelfs een blokfluit voor haar, in de hoop de juiste hersendelen positief te stimuleren. Je zou denken dat ik haar in plaats van aan lichte klassieke muziek, de hele dag had blootgesteld aan Wagner’s Götterdämmerung. Kruipend door mijn huis gebruikte Haganah de blokfluit om op alles te slaan wat binnen haar bereik lag. Toen het hoofd van een vriendinnetje ook een geliefd doelwit werd was het exit blokfluit en kon ik mijn eerste verwachtingspatroon bijstellen.
Jaren later stelde ik mijn bibliotheek open aan Haganah. Mijn bibliotheek, gevuld met duizenden boeken met uiteenlopende onderwerpen, is mijn grote trots! Ik had het beeld in mijn hoofd dat ik huilend voor een podium op Harvard University zou staan waar Haganah was afgestudeerd als biochemicus, of chirurg, of schrijver of wat dan ook. Mijn bibliotheek zou de weg naar Harvard plaveien. Na in een paar boeken te hebben gebladerd over sex was de belangstelling van Haganah voor mijn bibliotheek binnen een dag verdwenen. School was om lol te maken en onzin uit te halen. De klassieke muziek uit haar babytijd had helaas haar academische belangstelling niet aangewakkerd. Vaarwel Harvard en weer mijn verwachtingen moeten bijstellen.
En dan de jongens. Het lijkt wel of Haganah expres de meest beroerde exemplaren uitkiest om me voor iets te straffen. Schoolverlaters, straatschoffies en ander tuig van de richel. Als vader hoopte ik stiekem dat ze jarenlang bij mij zou blijven en me iedere dag zou knuffelen om vervolgens rond haar 50ste te trouwen met een 90 jarige, impotente miljonair aan een beademingsapparaat. Deze verwachting heb ik ook moeten bijstellen, maar dan naar het niveau van een leuke, beleefde, jongen die mijn dochter goed verzorgt en aan kan. Helaas. Die verwachting zal wel in rook opgaan. Nu is haar belangstelling voornamelijk gericht op gajes.
Ik word regelmatig tot wanhoop gedreven. Ik heb pijn en verdriet van de keuzes die Haganah maakt of juist niet maakt. Dit is niet de toekomst die ik voor ogen had toen ze als baby in mijn armen lag te sabbelen op een vinger terwijl ze met haar andere hand mijn gezicht streelde. Mijn hart bloedt.
Ik lees een andere tekst op Facebook. Having a daughter means whatever you did in your younger years will come back to haunt you.
Ik buig zwijgend mijn hoofd terwijl de hete tranen over mijn wangen rollen.